Zagrożenia wynikające z agresywnych zachowań delfinów

W przeciwieństwie do innych form animaloterapii, w terapii z udziałem delfinów pacjenci mają kontakt z dzikimi, nieudomowionymi zwierzętami. Niektóre urodziły się w niewoli, inne zostały odłowione ze środowiska naturalnego. Mimo tresury w dalszym ciągu są to jednak dzikie zwierzęta. “Uśmiechnięty pysk” delfina jest tu bardzo zwodniczy. Badania dotyczące wypadków spowodowanych przez delfiny w czasie programów pływania z tymi zwierzętami w delfinariach pokazują, że nie są to wcale rzadkie przypadki. “W czasie takich programów zdarzało się, że ludzie byli poważnie ranieni w wyniku zachowań agresywnych bądź  o charakterze seksualnym. Takie agresywne zachowania przejawiały się w gryzieniu, uderzaniu pyskiem, uderzeniach płetwami, choć wcale nie ograniczały się jedynie do tych ataków” (Frohoff and Packard, 1995).

Z kolei w badaniach Samuels i Spradlin (1995) odnotowano następujące agresywne zachowania delfinów w stosunku do ludzi przebywających z nimi w wodzie w delfinariach: straszenie otwartym pyskiem i demonstrowaniem zębów, uderzenia, zmuszanie do cofania się, napieranie, nagłe zwroty, bardzo szybkie manewry wykonywane w bezpośredniej bliskości człowieka, kłapanie szczękami, popychanie, uderzenia płetwami, uderzanie ogonem o wodę, zachowania seksualne. Wszystkie tego typu zachowania delfinów w niewoli są bardzo trudne do przewidzenia, zaś ryzyko, na jakie naraża się osoby niepełnosprawne, a zwłaszcza dzieci, powinno być szczególnie starannie przemyślane.

Inni badacze, jak Frohoff, zwracają uwagę, że delfiny bywają agresywne nawet w stosunku do trenerów, a więc osób, z którymi zwierzęta mają częsty i regularny kontakt, które znają od dawna. O podobnych wydarzeniach donoszą też inni biolodzy zajmujący się behawiorem i treningiem delfinów (Frohoff 2004, Defran i Pryor 1980, Sweeney 1990).

Takie wydarzenia są raczej przemilczane, gdyż ośrodki nie chcą antyreklamy, niemniej jednak od czasu do czasu można o nich przeczytać w mediach albo obejrzeć ujęcia nakręcone amatorską kamerą i umieszczone np. na you tube.

Oto kilka przykładów:

W listopadzie 1999 r. Ministerstwo Środowiska na Bermudach poinformowało, że co najmniej dwie osoby zostały pogryzione podczas regularnych sesji pływania z delfinami w jednym  z tamtejszych ośrodków . Ugryzienia były na tyle poważne, że ofiary wymagały hospitalizacji (Ministerstwo Środowiska, Bermudy 1999).

W sierpniu 2000 r. 11-letnie dziecko został ugryziony przez białuchę (wala białego) w  Marine Park w Kanadzie.  Skończyło się na kilkunastu szwach (Ananova 2000). 

W czerwcu 2003 r.  japońska gazeta doniosła, że kobieta pozwała hotel w Taiji, gdyż doznała poważnych obrażeń,  w tym kilka złamanych żeber i pęknięcia kręgów, po tym, jak delfin uderzył w nią w trakcie  sesji wspólnego pływania w hotelowym delfinarium (Mainichi Shimbun 2003). 

W 2006 r. kobieta w czasie pływania z delfinami w jednym z obiektów turystycznych na Kubie została uderzona w bok przez delfiny znajdujące się tam w niewoli,  doznała złamania żebra , które przebite jej płuco (Stallard 2006).

 Przykłady agresywnych zachowań – na szczęście tych lżejszych, można obejrzeć tutaj:

http://czydelfinoterapia.pl/multimedia/agresywne-zachowania-delfinow/

Brak komentarzy

Dodaj komentarz