Delfinoterapia: Więcej wadliwych danych, więcej wadliwych wniosków

Oto kolejny raport – analiza krytyczna badań dotyczących skuteczności delfinoterapii z 2007 r.

Dolphin-Assisted Therapy: More Flawed Data and More Flawed Conclusions; Lori Marino and Scott O. Lilienfeld,  Neuroscience and Behavioral Biology Program, Emory University, USA.

Jest to kolejne opracowanie Lori Marino i S. Lilienfeld z Emory University. O ile wcześniejsza analiza dotyczyła tylko metodologii badań D. Nathansona, o tyle teraz analizie poddano wszystkie dostępne badania naukowe (badania, a nie zapis obserwacji bez podstaw metodologicznych) i  uwzględniono teraz takie opracowania dotyczące skuteczności delfinoterapii, jak:

  • eksperymenty Servais z 1999 r. opisujące rozwój zdolności poznawczych i stymulowanie procesu uczenia się dzieci autystycznych z wykorzystaniem delfinów
  • IIkura z 2001 r. dotyczące wpływu delfinów na skuteczność terapii w wodzie morskiej przy leczeniu atopowego zapalenia skóry
  • Badania Webba i Drummonda z 2001 r. odnośnie wpływu pływania z delfinami na nastrój i samopoczucie klientów bez określonych schorzeń
  • Eksperyment Antonioni i Reveley z 2005 r. prowadzony, by udowodnić, że pływanie i interakcje z delfinami obniżają poziom depresji i niepokoju.

 

W analizie krytycznej tych wszystkich opracowań wyszczególniono szereg słabości metodologicznych, uproszczeń i stwierdzeń nieuzasadnionych z naukowego punktu widzenia.

Wspomniana analiza krytyczna nie zaprzecza, że po sesjach delfinoterapii pacjenci i ich rodziny zauważali poprawę. Analiza ta wskazuje jedynie, że poprawa ta mogła być wynikiem wielu innych czynników, niż sama tylko asysta delfina: efekt placebo, efekt nowości, efekt oczekiwań. Pokazuje też, jak wiele błędów metodologicznych popełniono w tych badaniach i opracowaniach sporządzonych na ich podstawie.

Marino – More Flawed Data 2007

(plik do ściągnięcia w pdf w wersji anglojęzycznej)

Brak komentarzy

Dodaj komentarz